100 lat temu, wraz z powstaniem II Rzeczypospolitej, Polki jako jedne z pierwszych w Europie uzyskały czynne i bierne prawo wyborcze. Dzięki temu Rzeczpospolita znalazła się w elitarnym gronie państw „postępowych”, w którym nie było jeszcze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch, Japonii, Hiszpanii i Szwajcarii.

Spojrzenie na wydarzenia sprzed stu lat z perspektywy współczesnej kobiety, obywatela wydaje się być czymś mało realnym i prawdopodobnym. Dziś kobiety głosują, uprawiają męskie zawody, same decydują o swojej przyszłości i często biorą „sprawy w swoje ręce”.
A przecież tak naprawdę kobiety na całym świecie, należące do różnych kultur i narodowości, wyznające różne religie, posiadające różne wykształcenie, bagaż doświadczeń i przeszłość historyczną, kobiety z różnych warstw społecznych i o różnym statusie materialnym łączy doświadczenie dyskryminacji i walki o swoje prawa.
28 listopada 1918 roku, w raczkującej II RP polskie kobiety otrzymały czynne i bierne prawa wyborcze.

Nie stało się to jednak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Ruch kobiecy w Polsce miał swoje początki już w połowie XIX w. Już wówczas polki z ogromną determinacją walczyły o dostęp do edukacji. Długą tradycję mają też kongresy kobiet, które na początku były konspiracyjne. Emancypację kobiet wspierały piórem Eliza Orzeszkowa czy Maria Konopnicka. Na początku XX w. w takich ośrodkach jak Kraków i Warszawa zawiązywały się organizacje ruchu kobiecego walczące między innymi o prawa wyborcze. W 1917 roku zwołano konferencję kobiet z trzech zaborów, na której wybrano reprezentantki Polek do rozmów z rządem właśnie o prawach kobiet.

- Kobiety, przyszłość Wasza w ręku Waszym! Zdobywajmy prawa!  - apelowały działaczki Komitetu Wykonawczego Zjazdu Kobiet Polskich.
Dekret dotyczący praw wyborczych podpisany przez Józefa Piłsudskiego, naczelnika państwa, zapoczątkował zmiany, które teraz wydają się oczywiste, ale wtedy przemeblowywały całe życie społeczne. Kobiety nie tylko otrzymały prawo do głosowania ale mogły również same zostać wybierane.
Najważniejsze są dwa artykuły z "Dekretu o ordynacji wyborczej do Sejmu ustawodawczego" z 28 listopada 1918 roku:


Art. 1. Wyborcą do Sejmu jest każdy obywatel państwa, bez różnicy płci, który do dnia ogłoszenia wyborów ukończył 21 lat.

Art. 7. Wybieralni do Sejmu są wszyscy obywatele (lki) państwa, posiadający czynne prawo wyborcze, niezależnie od miejsca zamieszkania, jak również wojskowi.